Ładowanie Wydarzenia

« Wszystkie Wydarzenia

  • To wydarzenie minęło.

36. Dni Sztuki Współczesnej

23 maja - 29 maja

36 dni sztuki współczesnej białystok

Zapraszamy do udziału w 36. edycji Dni Sztuki Współczesnej! Hasłem przewodnim tegorocznego festiwalu są „Głosy z końca świata”, bo nasz świat, w kształcie jaki znamy, dobiega końca. Nie ma drogi powrotnej: musimy go zmienić, albo stworzyć nowy – lepszy.

Wszystkie wydarzenia prezentowane w tym roku są głosem sprzeciwu wobec zła i jego aktualnych tragicznych przejawów. Sprzeciwu wobec wojny w Ukrainie, łamania praw człowieka w Białorusi, kryzysu humanitarnego i śmierci w lasach na polsko-białoruskiej granicy. Wszystko to w czasie nabierającej tempa katastrofy klimatycznej zwiastującej nie symboliczny, a dosłowny koniec świata. Katastrofy, z którą tak bardzo oswoiliśmy się, że jej symptomy przestaliśmy traktować poważnie.

Wysłuchajcie głosów artystów i gości tegorocznych DSW, mówiących w imieniu ofiar zła i niesprawiedliwości. W imieniu walczących o ratunek dla świata.
Ze scen festiwalowych usłyszycie słowa: „krzyczę jak mogę, póki mogę” oraz „chcemy dać im wszystkim i sobie możliwość bycia usłyszanymi, bo bycie usłyszanym to dziś największa potrzeba nas wszystkich”.

Program festiwalu:

23.05.2022 / poniedziałek

18:00 TR Warszawa: Serce / reż. Wiktor Bagiński – spektakl i spotkanie z twórcami, prowadzenie: Miłka Malzahn
aula Wydziału Nauk o Edukacji UwB, ul. Świerkowa 20 C, bilety: 40 zł (przedsprzedaż), 50 zł (w dniu wydarzenia)

24.05.2022 / wtorek

18:00 Fizyka kwantowa. Czyli rozmowy nigdy nieprzeprowadzone / reż. i wykonanie: Julia Wyszyńska – spektakl i spotkanie z twórczynią, prowadzenie: Katarzyna Siergiej
Teatr Szkolny, Akademia Teatralna im. A. Zelwerowicza – Filia w Białymstoku, ul. Sienkiewicza 14, bilety: 25 zł (przedsprzedaż), 30 zł (w dniu wydarzenia)

25.05.2022 / środa

18:00 Andrii Dostliev: Okupacja – wernisaż wystawy
Anna Maria Biniecka, Ania Dąbrowska, Karol Grygoruk, Mikołaj Kiembłowski, Agata Kubis, Maciej Moskwa, Jędrzej Nowicki, Agnieszka Sadowska: Granice człowieczeństwa
kuratorka: Dorota van Vugt – wernisaż wystawy
Foyer Forum, ul. Legionowa 5, wstęp wolny

19:00 Granice człowieczeństwa – spotkanie z twórcami wystawy, prowadzenie: Joanna Klimowicz
Klub Fama, ul. Legionowa 5, wstęp wolny

20:00 Kolano Ahed reż. Nadav Lapid – film, prelekcja: Magdalena Felis
Kino Forum, ul. Legionowa 5, bilety: 22 zł (w kasie), 18 zł (online)

26.05.2022 / czwartek

19:00 Krzykucha. Stand up (For Your Rights) Comedy / reż. i wykonanie: Jana Shostak, produkcja: Komuna Warszawa – spektakl i spotkanie z twórczynią, prowadzenie: Alina Wawrzeniuk
Klub Fama, ul. Legionowa 5, bilety: 25 zł (przedsprzedaż), 30 zł (w dniu wydarzenia)

27.05.2022 / piątek

21:30 Polski Teatr Tańca i kolektyw bodytalk z Münster: Romeos & Julias unplagued. Traumstadt / choreografia: Yoshiko Waki – spektakl plenerowy
Park Planty, przy fontannie, wstęp wolny

28.05.2022 / sobota

16:00 Zaangażowanie i neutralność. Sztuka w czasie zagrożenia – panel dyskusyjny, prowadzenie: Edwin Bendyk
goście: Jana Shostak, Lia Dostlieva, Karol Grygoruk, Igor Shugaleev
Centrum im. Ludwika Zamenhofa, ul. Warszawska 19, wstęp wolny

19:00 Łona i Webber & The Pimps – koncert
Klub Fama, ul. Legionowa 5, bilety: 30 zł (przedsprzedaż), 40 zł (w dniu koncertu)

21:00 Igor Shugaleev: 375 0908 2334 – The body you are calling is currently not available – performans
dziedziniec III Liceum Ogólnokształcącego w Białymstoku, ul. Pałacowa 2/1, wejście od ul. Ogrodowej, wstęp wolny

29.05.2022 / niedziela

18:00 Teatr Studio: Raj. Potop / reż. Grzegorz Jaremko – spektakl i spotkanie z twórcami, prowadzenie: Małgorzata Skowrońska
aula Wydziału Nauk o Edukacji UwB, ul. Świerkowa 20 C, bilety: 40 zł (przedsprzedaż), 50 zł (w dniu wydarzenia)

21:30 WEDA projekt / Fundacja Sztuki Kreatywna Przestrzeń, Nowy Teatr w Warszawie: 1.8 M / reż. Iwan Wyrypajew – spektakl plenerowy
Park Planty, przy fontannie, wstęp wolny

Bilety do nabycia w kasach kina Forum (ul. Legionowa 5) i Centrum im. Ludwika Zamenhofa (ul. Warszawska 19), na stronie bilety.bok.bialystok.pl oraz w miejscu wydarzenia na pół godziny przed jego rozpoczęciem

Informacje o wydarzeniach:

TEATR

TR Warszawa: Serce / reż. Wiktor Bagiński

Prawie trzydziestoletni Nigeryjczyk mieszkający w Polsce porzuca swoje ledwie narodzone dziecko w 1994 roku. Trzydzieści lat później jego syn rozpoczyna wędrówkę do serca swojej historii. Co jest prawdą, a co mitem w tej rodzinnej opowieści? Jak zmierzyć się ze stereotypami na temat rasy? Jak uwolnić się od nienawiści?

„Serce” jest dokumentalną opowieścią młodego, czarnoskórego Polaka, który wyrusza na poszukiwanie swojego biologicznego ojca. Scenariusz inspirowany opowiadaniem Josepha Conrada bazuje na autobiograficznych zapisach reżysera Wiktora Bagińskiego i jest próbą wydobycia politycznych znaczeń kryjących się w osobistej historii reżysera.

Wiktor Bagiński: „Moja tragedia nie polega na tym, że jestem czarny. Moja tragedia nie polega nawet na tym, że jestem czarnym Polakiem. Tragedia, której najbardziej się obawiam — idąc za Jamesem Baldwinem — polega na zaakceptowaniu teologii, która odmawia życia. Chodzi tutaj o dopuszczenie do siebie możliwości bycia podczłowiekiem. Jeśli taka możliwość, a raczej po prostu myśl zostanie dopuszczona, wtedy rozpoczyna się walka o swoje człowieczeństwo. Spektakl ten rezygnuje z dyskursu na rzecz doświadczenia. Doświadczenia utraty i odrzucenia, które to przyniosły cierpienie. Jednak samo poszukiwanie momentu narodzin nienawiści pozwala na beztroską afirmację BRAKU. Braku ojca.”

adaptacja i reżyseria: Wiktor Bagiński
scenariusz: Wiktor Bagiński, Martyna Wawrzyniak
scenografia: Ania Oramus
kostiumy: Marcin Kosakowski
światło, wideo: Natan Berkowicz
muzyka: Bartek Prosuł
choreografia: Krystyna Lama Szydłowska
obsada: Jan Dravnel, Dobromir Dymecki, Magdalena Kuta, Aleksandra Popławska

W spektaklu wykorzystano fragmenty książek: Joseph Conrad, „Jądro ciemności”, tłum. Aniela Zagórska, Wolne Lektury; James Baldwin, „Zapiski syna kraju tego”, tłum. Mikołaj Denderski, Wydawnictwo Karakter 2019; Stanislav Grof, „Kosmiczna gra”, tłum. Maciej Lorenc, Dariusz Misiuna, Wydawnictwo Okultura 2014; Frantz Fanon, „Czarna skóra, białe maski”, tłum. Urszula Kropiwiec, Wydawnictwo Karakter 2020; Stowarzyszenie Polaków Pochodzenia Afrykańskiego, „Z Wiktorem Bagińskim rozmawia Oskar Kafel (prezes SPPA)” [w:] „Rasizm po polsku”, wydawnictwo HOW2 Digital Publishing

Wiktor Bagiński – absolwent Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie. Studiował także filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Zagrał w takich spektaklach, jak m.in. „Heroes of Future” w reż. Markusa Öhrna (prod. Komuna Warszawa, 2014), „Twerk Like a Teen Spirit” w reż. Marty Ziółek (2015), „Piłkarze” w reż. Małgorzaty Wdowik (prod. TR Warszawa, 2016) czy „Vernon Subutex” w reż. Wiktora Rubina (prod. Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, 2018). Był asystentem Krzysztofa Garbaczewskiego przy realizacji „Kosmosu” (prod. Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej, 2016). W 2017 roku wyreżyserował swój autorski tekst „Negronautki” w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego. Podczas 8. Forum Młodej Reżyserii w Krakowie wyreżyserował spektakl „MARAT/SADE”, dwa lata poźniej na tym samym festiwalu wystawił „Otella”. Bagiński jest laureatem 3. konkursu Modelatornia (projekt „Czarna skóra, białe maski”). Na festiwalu Sopot Non-Fiction pokazał swój performans „Zmurzynienie”. W 2020 roku wyreżyserował komedię Moliera „Don Juan” w Teatrze Polskim w Poznaniu. W 2021 roku powołał Instytut Redukcji Stresu Mniejszościowego BIAŁOŚĆ.

Julia Wyszyńska: Fizyka kwantowa / reż. Julia Wyszyńska

Ośmioletni Julek zaprasza Widza do swojego niezwykłego świata, gdzie wszystko jest możliwe. Gdzie niczego, ani nikogo się nie boi, nie wstydzi, nie czuje żadnych ograniczeń, nie wie co to kompleksy, widzi Duchy, rozmawia z Roślinami, a MTV kreuje Jego rzeczywistość. Po drodze spotykamy Tatę, Mateusza z ławki obok, przedszkolankę Panią Czesię i innych, którym Julek nareszcie ma szansę powiedzieć to, na co nigdy wcześniej nie miał odwagi.

Śmiertelnie poważny temat, jakim są demony przeszłości, przyglądanie się systemowym nadużyciom i do czego mogą Nas doprowadzić podjęte decyzje, które bardziej są podyktowane pokoleniową traumą niż wolną wolą Serca i Duszy, potraktowany w nieco mniej śmiertelnie poważny sposób.

scenariusz i reżyseria: Julia Wyszyńska
choreografia: Paweł Sakowicz
muzyka: Filip Kaniecki
kostium: Emil Wysocki
reżyseria świateł: Katarzyna Łuszczyk
konsultacje i opieka artystyczna: Miłosz Konieczny

Jana Shostak: Krzykucha. Stand up (For Your rights) comedy / reż. Jana Shostak / produkcja: Komuna Warszawa

Jedno z najważniejszych wydarzeń roku w teatrze według Dwutygodnika!
Wielojęzyczna, czarna komedia improwizowana z dokumentalnym rdzeniem.

„Trwająca od sierpnia 2020 roku białoruska rewolucja rzadko jest tematem żartów. Szczególnie represjonowanym uczestniczkom i uczestnikom nie jest do śmiechu. Sama będąc Białoruską, która jedną nogą wdepnęła w antyłukaszeńskie protesty, a drugą w organizacje pomocy humanitarnej dla prześladowanych częściej mam łzy w oczach niż uśmiech na ustach. Wewnętrzna perspektywa powoduje jednak, że używam satyry i czarnego humoru aby się zdystansować i ulżyć sobie i towarzyszkom w tej surrealistycznej sytuacji. Przy okazji móc przybliżyć i opisać w szczegółach nieznaną codzienność aktywistki. Z perspektywy pełnej sprzeczności, jak mój kraj; feministyczno-konserwatywnej, chrześcijańsko-antykościelnej, lewacko-solidarnościowej.
W swojej artystycznej naiwności wymyśliłam, że dla upchania tego kulturowego eklektyzmu w wydarzeniu performatywnym najlepszy będzie stand-up. Równie bliski i adekwatny do obecnej sytuacji jak wąsy baćki na twarzy Niny Bagińskiej. Ocierałam się już o tę formułę w przeszłości, biegając w stroju messengerki napoważnych debatach o przyszłości kultury, performując dziadka mroza w ośrodkach dla nowaków, czy występując jako kandydatka na miss w czasie własnych i cudzych wernisaży wystaw.
Kurator Sebastian Cichocki podsumowuje moją twórczość: „Jana Shostak która używa sztuki jako wytrychu, włamując się do innych pozaartystycznych systemów takich jak język polski, religijna pielgrzymka czy konkurs piękności”.
Bez śmiechu nie ma rewolucji!”

Jana Shostak – artystka, która w 2020 roku została aktywistką. Realistka, która żąda niemożliwego. Na co dzień używa feminatywów. Wierzy w skuteczność sztuki, solidarność, siłę współpracy w kulturze. Doktorantka na UAP. Od 2016 roku świadomie używa mediów masowego przekazu jako platformy do rozpowszechnienia swoich działań ze sfery sztuki/aktywizmu. Codziennie o 18:00 (do końca rewolucji i o jeden dzień dłużej) współtworzy pomnik czasowy minuta krzyku dla Białorusi. Współreżyserka filmu „Miss Polonii” (prod. WFDiF, współreż. Jakub Jasiukiewicz). Reprezentuje obywatelską inicjatywę wsparcia osób zmuszonych do ucieczki z Białorusi nowaczek/ów „Partyzanka”.

Polski Teatr Tańca i kolektyw bodytalk z Münster: Romeos & Julias unplagued.Traumstadt

Polski Teatr Tańca i kolektyw bodytalk z Münster mają już na wspólnym koncie sukcesy na scenach Berlina, Lipska czy Mannheim, nagrodę Cologne Dance Theatre Prize za spektakl „JEWROPE” (2014) i tytuł „spektaklu roku” przyznany polsko-niemieckiej koprodukcji „SOLIDARITOT” przez magazyn „tanz—Zeitschrift für Ballett, Tanz und Performance”(2019).

W 2021 roku spotkały się ponownie podczas realizacji premiery „Romeos & Julias unplagued. Traumstadt”, by sprawdzić, co się wydarzy, kiedy taniec, rozumiany jako kreatywny ruch i najbardziej cielesna ze sztuk, zderzy się z rzeczywistością. I stworzyć przestrzeń do refleksji o skutkach pandemii, ponownie odkrywając miłosną historię Romea i Julii, opowiedzianą w nieśmiertelnym dramacie Williama Szekspira.

Plaga koronawirusa zmusza do konfrontacji ze śmiercią. Narzuca fizyczne oddalenie, określane jako „dystans społeczny”. Trauma izolacji stymuluje refleksje o ulotności życia ludzkiego, wywołuje konieczność przedefiniowania takich pojęć, jak kontakt i bliskość. Nasuwa się pytanie, jak radzono sobie z pandemiami w przeszłości? Renesans był epoką, w której odrodziły się fizyczność i indywidualność ludzkiego ciała: miłość, seks, ciało, śmierć, wolność, Eros i Tanatos…

W jaki sposób Szekspir mierzył się z doświadczeniem śmierci wywołanych minionymi plagami? Słynna scena na balkonie przywołuje skojarzenia z rozmowami prowadzonymi z dystansu w trakcie lockdownu. Bal maskowy u Capulettich zyskuje przez doświadczenia roku 2020 nowy wymiar. Podobnie konflikt pokoleń: młodych Julii, Romea, Tybalta, Merkucjusza, którzy padają ofiarą wojny toczonej przez rodziców. W przypadku pandemii mieliśmy przecież do czynienia z sytuacją, kiedy młodzi stanowili zagrożenie dla osób starszych, mniej odpornych na koronawirusa.

Czerpiąc z tych inspiracji – dramaturg Rolf Baumgart i choreografka Yoshiko Waki – stworzyli obraz Miasta. Czy tytułowe Traumstadt okaże się „miastem marzeń” czy „miastem traum”?

koncepcja i choreografia: Yoshiko Waki
asystent choreografa: Rene Haustein
dramaturgia: Rolf Baumgart
scenografia i kostiumy: Nanako Oizumi
światła: Przemysław Gapczyński, Nanako Oizumi, Dariusz Szych
muzyka: Damian Pielka
tańczą i współtworzą: Evelyn Blue, Kacper Bożek, Julia Hałka, Patryk Jarczok, Jerzy Kaźmierczak, Zbigniew Kocięba, Katarzyna Kulmińska, Dominik Kupka, Daniel Michna, JinWoo Namkung, Katarzyna Rzetelska, Sandra Szatan, Zofia Tomczyk, Emily Wong-Adryańczyk
asystent produkcji: Marcus Bomski
asystent ds. kostiumów: Adriana Cygankiewicz
koordynator produkcji: Robert Chodyła

Teatr Studio: Raj. Potop / reż. Grzegorz Jaremko

Obezwładniająca, przekraczająca wszelkie granice gatunkowe „Trylogia klimatyczna” Thomasa Köcka to złowieszczy potop rzeczy, który niesie za sobą wyrzucone na brzeg skrawki sensów, fragmenty obrazów, zdegradowane biografie, losy ofiar, wyświechtane pojęcia i definicje.

„Raj. Potop” na podstawie pierwszej części „Trylogii” to przypowieść o wyzysku ludzi i planety. W kameralnym spektaklu przesuwamy się po dwóch liniach akcji, śledzimy finansowy upadek rodziny okresu transformacji, skupiony wokół losów tancerki pracującej na śmieciówkach, oraz jej ojca, bankrutującego właściciela warsztatu samochodowego. Następnie przenosimy się w XIX wiek – do Manaus w Brazylii, w sam środek mrocznych czasów boomu kauczukowego. Poznajemy baronów gumowych, którzy prawo do istnienia natury przeciwstawiają naturalnym prawom rynku. Walczy z nimi architekt Felix Nachtigal, który w dżungli ma zbudować operę. Niełatwo jednak u Köcka odróżnić fakt od fake’u. Wprawdzie kolonizatorzy noszą szykowny tweed, ale jednocześnie robią sobie późnokapitalistyczne selfie.
W „Raju. Potopie” jesteśmy świadkami gorzkiego końca rodziny nuklearnej oraz porażki idealisty Nachtigala. Wszyscy są tutaj ofiarami, to jedynie pionki w sztuce o katastrofie ekonomicznej i ekologicznej, której prawdziwym bohaterem jest niewidzialna ręka rynku.

autor: Tomasz Köck
tłumaczenie: Jacek Kaduczak
reżyseria i opracowanie tekstu: Grzegorz Jaremko
scenografia i kostiumy: Natalia Mleczak
muzyka: Bartosz Dziadosz
reżyser światła i wideo: Marek Kozakiewicz
choreografia: Agnieszka Kryst
animacje: Oliwia Szanajca-Kossakowska
napisy: Weronika Wysocka, Karolina Mełnicka
opracowanie partii chóralnych: Szymon Adamczak
obsada: Dominika Biernat, Agnieszka Kryst, Marcin Pempuś, Paweł Smagała, Mateusz Smoliński, Marta Zięba, Ewelina Żak

WEDA projekt / Fundacja Sztuki Kreatywna Przestrzeń, Nowy Teatr w Warszawie: 1.8 M / reż. Iwan Wyrypajew

Spektakl grany w trzech językach: polskim, białoruskim i rosyjskim

1,8 metra – tyle miejsca jest przeznaczone dla osoby w przepełnionych białoruskich więzieniach. Aktualnie w Białorusi jest ponad 1000 więźniów politycznych i ta liczba powiększa się dosłownie codziennie.

„1.8 M” to projekt teatralny wspierający więźniów politycznych przeciwstawiających się reżimom totalitarnym w Białorusi i innych krajach. Spektakl oparty jest na tekstach, które więźniowie polityczni wypowiadali w sądach i pisali w listach do swoich bliskich.

Jak teraz radzą sobie osoby skazane na więzienie za wypowiedzenie własnego zdania? Jak w centrum Europy doszło do złamania prawa?

reżyseria: Iwan Wyrypajew
scenografia: Karolina Bramowicz
kostiumy: Maria Duda
muzyka: Jacek Jędrasik (projekt WARSZAWIAK)
konsultacja choreograficzna: Paweł Sakowicz
występują: Bartosz Bielenia, Ewelina Pankowska, Walentina Sizonenko, Paweł Haradnitski, Palina Dabravolskaja, Igor Shugaleev, Palina Chabatarova, Daria Polunina
wideo, identyfikacja graficzna: Sergey Shabohin
tłumaczenie: Agnieszka Sowińska, Joanna Bernatowicz
producent projektu: WEDA projekt / Fundacja Sztuki Kreatywna Przestrzeń
producentki: Marina Dashuk, Inna Kavalionak
koproducent: NOWY TEATR w Warszawie

PERFORMANS

Igor Shugaleev: 375 0908 2334. The body you are calling is currently not available

Pomysł na performans narodził się ze stanu sprzeciwu przeciwko przemocy, oporu wobec przedłużającego się napięcia i strachu oraz potrzeby przełamywania poczucia winy, w którym teraz żyją – świadomie lub nie – Białorusini.
To rodzaj zaproszenia do tego, by spróbować poczuć się jedną z osób zatrzymanych w Białorusi, by odczuć bezprawie, nielegalność i oburzenie, których doświadczyły tysiące obywateli. Przez przemoc, która trwa do dzisiaj.
Performer tworzy prosty sposób komunikacji z widzami: identyfikując się z zatrzymanymi, symuluje doświadczenie bycia torturowanym, tym samym wydobywając anonimową osobę ze sfery informacji do realnej przestrzeni – przemienia ofiarę z wiadomości w prawdziwego człowieka.

„Szukałem sposobu, by przedstawić horror wydarzeń, które nas dotknęły. Jak mówić o odrętwieniu, strachu, a zarazem okazywać przemocy pogardę? Jak mówić o poczuciu winy z powodu masowej emigracji Białorusinów, w tym mnie? Jak popierać protest, będąc zwykłym aktorem?” – pyta Igor. „Ten performans był odpowiedzią: to ważne, by pozostać w temacie, być aktywnym, świadomym, nieobojętnym i nie rozpaczać”.

375 0908 2334:
375 – numer kierunkowy do Białorusi
0908 – data wyborów prezydenckich, cynicznie sfałszowanych przez władze. Złość i niezadowolenie z powodu ich wyników wywołały rewolucyjne protesty, które trwają do dzisiaj
2334 – numer artykułu Kodeksu postępowania administracyjnego „Złamanie procedur przy organizacji wydarzeń masowych”, na podstawie którego od sierpnia 2020 roku skazano ponad 40 tysięcy Białorusinów

Igor Shugaleev – urodził się w Homlu, od 2021 roku mieszka w Polsce. Niezależny aktor i performer, absolwent Białoruskiej Państwowej ASP. Jako student zainteresował się performansem, teatrem fizycznym i teatrem tańca. Brał udział w warsztatach tańca współczesnego, performansach i happeningach. Jako członek Teatru Tańca Karakuli i Teatru Korniag uczestniczył w wielu europejskich festiwalach tańca. Współpracował z mińskim teatrem TOK i Teatrem HUNCH (Mińsk / Londyn). Od 2019 roku pracuje nad projektami solowymi. Współpracując z artystami z różnych dziedzin, szuka własnego języka ekspresji artystycznej na pograniczu tańca, teatru dramatycznego i performansu.

Sergey Shabohin – urodził się w Nowopołocku, mieszka i pracuje w Poznaniu i Berlinie. Artysta, niezależny kurator, archiwista i badacz białoruskiej kultury, pisze teksty o sztuce. Założyciel i redaktor naczelny projektu badawczego Kalektar o białoruskiej sztuce współczesnej oraz portalu Art Aktivist poświęconemu aktywizmowi i białoruskiej sztuce współczesnej. Właściciel Gray Mandorla Studio w Poznaniu. Kurator kilku wystaw i konkursów. Założył portal cultprotest.me. Zapoczątkował akcję mającą na celu utworzenie Muzeum Sztuki Współczesnej w Białorusi.

Alexandra Kononchenko – urodziła się w Mińsku, od 2021 roku mieszka w Polsce. Fotografka i artystka wideo, pracowała m.in. podczas takich wydarzeń, jak Warszawski Festiwal Filmowy czy European Assembly of Student Architects.

Marina Dashuk – urodziła się w Białorusi, od 9 lat mieszka i pracuje w Polsce. Producentka teatralna, menadżerka, koordynatorka międzynarodowych projektów kulturalnych, agentka aktorska. Współpracuje z aktorami, reżyserami i grupami teatralnymi w Białorusi, Polsce i Ukrainie.

Projekt powstał również po to, by – we współpracy z Fundacją HUMANOS – uzyskać pomoc finansową dla ofiar przemocy i represji w Białorusi.

pomysłodawca, performer: Igor Shugaleev
kurator, artysta: Sergey Shabohin
artystka wideo: Aleksandra Kononchenko
producentka: Marina Dashuk

MUZYKA

Łona i Webber & The Pimps

Łona i Webber – pochodzący ze Szczecina duet, który tworzą: raper Adam „Łona” Zieliński i producent Andrzej „Webber” Mikosz. Już przy okazji pierwszego albumu zwracano uwagę na niebanalny styl Łony, pełen inteligentnego humoru, gier słownych i zręcznych puent oraz na kompozycje Webbera, ze smakiem nawiązującego do różnorodnych stylistyk hiphopowych, łączącego je ze światem analogowej syntezy i akustycznych instrumentów.

Łona, uhonorowany w 2017 roku przez Radę Języka Polskiego PAN tytułem Młodego Ambasadora Polszczyzny, od początku przyzwyczaja słuchacza do nietypowego charakteru swojej twórczości – poczynając od rozmowy telefonicznej z Bogiem (interpretacja tego utworu była jednym z tematów na maturze z języka polskiego), poprzez konwersację z cutami (skrecze oparte na fragmentach utworów innych artystów), aż do rapowania bez użycia polskich znaków (na przekór internautom stroniącym od używania prawego klawisza ALT).
To tylko część nietuzinkowych pomysłów realizowanych przez szczecińskich artystów. Tylko oni mogą napisać do prezydenta Iranu list proponując mu konsumpcję napojów wyskokowych, potraktować poczciwy kaloryfer jako pretekst do metafizycznych rozważań bądź sprowadzić do wspólnego mianownika Witolda Gombrowicza z Azealią Banks. Jak twierdzą sami zainteresowani – dobrze słuchać ich przez wazon. Ale jeszcze lepiej na scenach klubów i festiwali. W kwietniu 2020 roku ukazało się ostatnie wydawnictwo duetu, „Śpiewnik domowy EP”, przyjęte bardzo pozytywnie przez publiczność i krytyków (Polska Płyta Roku 2020 – Interia.pl, Epka Roku i Utwór Roku na „Lech Polish Hiphop Music Awards”).

FILM

Kolano Ahed / reż. Nadav Lapid

Kolano Ahed / Ahed’s Knee / Ha’berech
Francja, Izrael, Niemcy 2021, 109’
reż. Nadav Lapid
obsada: Avshalom Pollak, Nur Fibak

Nagroda Jury na MFF w Cannes 2021!

„Chciałbym zwymiotować Izrael w twarz ministra kultury!” – wykrzykuje w pewnym momencie bohater „Kolana Ahed” i tym zaiste jest film Lapida: opowieścią płynącą prosto z trzewi. Cielesną, nieomal fizjologiczną, z gorączkowym, konwulsyjnym rytmem naśladującym stan bohatera, który z każdą minutą coraz bardziej się nakręca w swojej wściekłości, gotów nie tylko rozbić zabawę, jaką urządzono na jego cześć, ale i od środka roztrzaskać ekran. Jego nieustanny monolog impetem i temperaturą przypomina rap, choć krzykliwa powierzchnia politycznego manifestu kryje dużo subtelniejsze uczucia, które mężczyzna z furią zagłusza.

Y. jest reżyserem, który przyjeżdża do pustynnej izraelskiej osady, zaproszony na pokaz i dyskusję przez Yahalom, młodą, ambitną przedstawicielkę prawicowego ministra kultury. Współpraca kręcącego politycznie zaangażowane kino artysty i urzędniczki układa się zaskakująco sympatycznie – do momentu, gdy kobieta podsuwa Y. do podpisania pewien dokument. Spirala złości nakręca się coraz szybciej, rozmowa tych dwojga zamienia się w raperski slam zmierzający do wybuchowego finału.

Nadav Lapid – urodzony w 1975 roku izraelski reżyser i scenarzysta. Absolwent Uniwersytetu w Tel Awiwie oraz Szkoły Filmowej i Telewizyjnej Sama Spiegla w Jerozolimie. Po odbyciu obowiązkowej służby wojskowej wyjechał do Francji. Za swój pełnometrażowy debiut „Policjant” otrzymał Nagrodę Specjalną Jury na MFF w Locarno w 2011 roku. Zrealizowana trzy lata później „Przedszkolanka” doczekała się amerykańskiego remake’u z udziałem Maggie Gyllenhaal. „Synonimy” otrzymały m.in. Złotego Niedźwiedzia dla najlepszego filmu na Berlinale w 2019 roku.

WYSTAWY

Andrii Dostliev: Okupacja

„Wiosną 2014 roku rosyjskie wojsko wspomagane przez lokalnych kolaborantów dokonało inwazji na część wschodniej Ukrainy, w tym największe miasto regionu – Donieck. Tereny okupowane natychmiast stały się miejscem niebezpiecznym dla kogokolwiek o proukraińskich poglądach.
Ostatni raz w rodzinnym Doniecku byłem w styczniu 2014 roku. W życiu bym nie przewidział, że tamta wizyta będzie moją ostatnią.
Moje rodzinne archiwum zdjęć zostało w moim mieszkaniu. Możliwe, że już nigdy go nie zobaczę. Możliwe, że teraz, kiedy piszę te słowa lub wy je czytacie, archiwum już nie istnieje. Próby odzyskania go mogą niepotrzebnie narazić tych, którzy by mi pomogli. Jedyne co mogę zrobić, by zachować historię mojej rodziny w obrazach, to odtworzyć przynajmniej te zdjęcia, które pamiętam. Odtworzyć je przy pomocy wszystkich dostępnych materiałów i zdjęć innych ludzi, którzy już ich nie potrzebują. Zająć czyjeś pamiątki w dokładnie ten sam sposób, jak moje zostały zajęte”.

Andrii Dostliev (ur. 1984) – ukraiński artysta, kurator i badacz fotografii obecnie mieszkający w Polsce. Z wykształcenia informatyk i grafik. Jego główne zainteresowania to pamięć, trauma, tożsamość – osobiste i zbiorowe – oraz granice fotografii jako środka przekazu. Jego twórczość mieści się na pograniczu fotografii, wideo, rysunku, performansu i instalacji. Wydał kilka albumów fotograficznych.

Anna Maria Biniecka, Ania Dąbrowska, Karol Grygoruk, Mikołaj Kiembłowski, Agata Kubis, Maciej Moskwa, Jędrzej Nowicki, Agnieszka Sadowska: Granice człowieczeństwa kuratorka: Dorota van Vugt

Dorota van Vugt, kuratorka wystawy: „Granice człowieczeństwa” są fotograficznym świadectwem dramatycznej sytuacji na granicy polsko-białoruskiej.
To zapis łamania zasad demokracji i praw człowieka, niehumanitarnych działań.
Do zdjęć dochodzą słowa, historie, emocje, które sprawiają, że wracamy do podstawowych kwestii dotyczących moralności, przyzwoitości, miłosierdzia…
Trudno uzyskać pełen obraz tego, co się dzieje na granicy polsko-białoruskiej po wprowadzeniu stanu wyjątkowego w pasie przygranicznym.
Fotoreporterzy, nierzadko bardzo młodzi ludzie, dokumentują los uchodźców i niebezpieczeństwa, jakie czyhają na nich w drodze do lepszej, bezpieczniejszej przyszłości. W miarę możliwości śledzą ich dalszą drogę, oferują – jeśli jest taka możliwość – pomoc.

Na wystawie prezentowane są prace ośmiu fotoreporterek i fotoreporterów, to osiem indywidualnych osobowości artystycznych. Zdjęcia nie epatują przemocą w sposób oczywisty, pokazują codzienność ludzi pozostawionych samotnie w lesie, u schyłku lata, na kolejne coraz chłodniejsze miesiące. Niechcianych, przeganianych, głodnych. Są zapisem tamtych wydarzeń, informacją o chorej biurokracji, o kraju katolickim jedynie z definicji, ukazaniem ludzi w nieludzkich warunkach bez ludzkich praw.
Widoczne w kadrach pojedyncze historie edukują nas, iż ci ludzie nie mogą być dla nas jedynie bezimiennymi, pozbawionymi twarzy uchodźcami, proszą, aby już nigdy więcej nie odwracać wzroku i nie pozwalać, aby traktowano ich jak rzeczy.
Prezentowane zdjęcia to nasza rzeczywistość, zdajmy sobie sprawy z istnienia tych osób, z bytu ludzkiego tak samo realnego i znaczącego jak nasze własne.

Jeszcze niedawno oczy wszystkich skierowane były na polsko-białoruską granicę. Nikt wówczas nie przypuszczał, że tamte wydarzenia będą preludium do następnej tragicznej fali okrucieństwa, które nastąpiło za polsko-ukraińską granicą.
Ilość cierpienia, które nas zalewa, przekracza wszystkie granice, by w którymś momencie dotknąć momentu obojętności.
Ta obojętność, która przychodzi po falach szoku, staje się kolejnym doświadczeniem, które chroni człowieka, ale jednocześnie przesuwa granicę akceptacji szerzenia się zła.
Najlepiej to widać dziś, gdy niczym domino upadają kolejne cegiełki etyki, szacunku, sprawiedliwości, sumienia…
Słowa nie wyrażają odczuć, stają się wydmuszką. Słowo wsparte przez obraz jest w stanie przekroczyć tę granicę, dotrzeć odrobinę dalej w kierunku naszego jestestwa. Może nas skłonić do pytań, na które nie znajdziemy odpowiedzi. Myślenie o niewygodnych kwestiach jest niezbędne, aby rozpocząć trudną dyskusję, postarać się przełamać fatum ciążące nad człowiekiem. Który to już raz…
Tylko od nas zależy po której stronie staniemy. Czy będziemy akceptować obojętność, łamanie praw i godność drugiego człowieka, kategoryzując ludzi na lepszych i gorszych, czy jednak będziemy pragnąć rzeczywistości, która jest różnorodna, tolerancyjna i otwarta na każdego człowieka.
Dlatego mówmy o bezprawiu, niehumanitarnych działaniach głośno i nieustannie”.

DYSKUSJA

Zaangażowanie i neutralność. Sztuka w czasie zagrożenia.

prowadzenie: Edwin Bendyk
goście: Jana Shostak, Lia Dostlieva, Karol Grygoruk, Igor Shugaleev

Edwin Bendyk: „”Inter arma silent Musae” – stara maksyma automatycznie uaktywnia się w pamięci, gdy słowa wojna i sztuka wystąpią razem. Gdyby była prawdziwa, dyskusja o roli sztuki oraz artystów i artystek wobec sytuacji tak dramatycznych, jak rosyjska zbrodnicza inwazja na Ukrainę, groźba klimatycznej katastrofy, inne kryzysy zagrażające życiu i przetrwaniu całych społeczności pozbawiona byłaby sensu. To jednak w takich sytuacjach ujawnia się tragiczny wymiar ludzkiego losu, a wraz z nim pytania o źródło zła oraz możliwości przeciwstawienia się mu, o sens i bezsens cierpienia, o wartość życia i znaczenie jednostki wobec sił historii. Pytania te nie dotyczą biologicznego wymiaru egzystencji, tylko kultury jako pluriwersum, poprzez które osoby i tworzone przez nie społeczności są w świecie i na świat oddziałują. Również wszczynając wojny, sięgając po przemoc, wywołując antropogeniczne kryzysy ekologiczne – ich źródeł nie należy szukać w rzekomo ułomnej naturze człowieka, tylko w kulturze.
Gdy więc zaczynają grzmieć działa, Muzy nie mogą milczeć. Co to jednak znaczy wobec grozy Buczy i Borodzianki, wobec samotności uchodźców umierających na polsko-białoruskim pograniczu lub tonących w Morzu Śródziemnym, wobec cierpiących z głodu na Madagaskarze wywołanego katastrofalną suszą? Nawet jeśli sztuka jest potrzebna, wręcz niezbędna wobec świadomości końca świata, to czy jeszcze jest możliwa?
Odpowiedzi na te pytania szukać będziemy w gronie artystek i artystów angażujących się społecznie i politycznie, niezależnie od podejmowanych strategii twórczych i poprzez swoją twórczość”.

Karol Grygoruk (ur. 1985) – fotograf i antropolog wizualności. Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych UW i doktorant w Instytucie Twórczej Fotografii w Opavie. W pracy naukowej skupia się na tematyce fotografii zaangażowanej oraz wpływie nowych mediów na współczesną kulturę wizualną. Wykładowca Akademii Fotografii w Warszawie.
Od wielu lat współpracuje z organizacjami pozarządowymi. Jego prace prezentowane były na wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Autor dokumentalnego cyklu „I LOVE YOU DAD” i publikacji książkowej pod takim tytułem, ukazującej relacje władzy i społeczeństwa w rządzonym przez wojskowy reżim turystycznym raju Tajlandii.
Mieszka oraz pracuje między Warszawą i Bliskim Wschodem. Zaangażowany również w dokumentowanie kryzysu humanitarnego na polsko-białoruskiej granicy.
Podczas 36. DSW prezentujemy pracę Karola Grygoruka na wystawie „Granice człowieczeństwa”.

Igor Shugaleev – urodził się w Homlu, od 2021 roku mieszka w Polsce. Niezależny aktor i performer, absolwent Białoruskiej Państwowej ASP. Jako student zainteresował się performansem, teatrem fizycznym i teatrem tańca. Brał udział w warsztatach tańca współczesnego, performansach i happeningach. Jako członek Teatru Tańca Karakuli i Teatru Korniag uczestniczył w wielu europejskich festiwalach tańca. Współpracował z mińskim teatrem TOK i Teatrem HUNCH (Mińsk / Londyn). Od 2019 roku pracuje nad projektami solowymi. Współpracując z artystami z różnych dziedzin, szuka własnego języka ekspresji artystycznej na pograniczu tańca, teatru dramatycznego i performansu.
Podczas 36. DSW Igor Shugaleev zaprezentuje swój performans „375 0908 2334. The body you are calling is currently not available”, jest także współtwórcą spektaklu „1.8 M”.

Jana Shostak (ur. 1993) – pochodzi z Grodna. Absolwentka studiów licencjackich na Wydziale Intermediów Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie i studiów magisterskich na Wydziale Sztuki Mediów Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Aktywistka, artystka, finalistka Miss Polonii Wielkopolski, miss eco Elite 2020. W swojej praktyce artystycznej łączy wiele mediów, w tym performans i sztukę wideo. Skupia się na działaniach aktywizujących społeczności pozaartystyczne i rozszczelniających pole sztuki. Laureatka Paszportów „Polityki” 2021. Obecnie zaangażowana jako wolontariuszka w pomoc uchodźcom z Ukrainy. Podczas festiwalu Jana Shostak zaprezentuje także swój spektakl „Stand up (For Your rights) Comedy”.

Lia Dostlieva (ur. 1984 w Doniecku) – artystka, antropolożka kultury, eseistka. Główne obszary jej badań obejmują problematykę traumy, postpamięci, praktyk upamiętniających oraz sprawczości i widoczności grup wrażliwych. Szczególnie interesuje ją, w jaki sposób trauma dochodzi do języka, możliwości reprezentacji traumatycznych wydarzeń oraz jak można opisać i zwizualizować „trudną wiedzę” i „trudną przeszłość”. Jako artystka od 2012 roku pracuje w szerokim zakresie mediów (m.in. fotografia, instalacja, rzeźba tekstylna, interwencje w przestrzeń miejską).

Edwin Bendyk – dziennikarz, publicysta, pisarz. Pracuje w tygodniku „Polityka”. Autor książek „Zatruta studnia. Rzecz o władzy i wolności” (2002), „Antymatrix. Człowiek w labiryncie sieci” (2004), „Miłość, wojna, rewolucja. Szkice na czas kryzysu” (2009) oraz „Bunt Sieci” (2012). W 2014 roku, wspólnie z Jackiem Santorskim i Witoldem Orłowskim opublikował książkę „Jak żyć w świecie, który oszalał”. Na Uniwersytecie Warszawskim prowadzi w ramach DELab Laboratorium Miasta Przyszłości. Wykłada w Collegium Civitas, gdzie kieruje Ośrodkiem badań nad Przyszłością. W Centrum Nauk Społecznych PAN prowadzi seminarium o nowych mediach. Członek Polskiego PEN Clubu. Prezes Fundacji im. Stefana Batorego.

Szczegóły

Początek:
23 maja
Koniec:
29 maja
Kategoria Wydarzenie:
Witryna internetowa:
https://bok.bialystok.pl/wydarzenia/wydarzenie/36-dni-sztuki-wspolczesnej/

Miejsce wydarzenia

Białystok, Podlaskie 15-001 Polska + Google Map
Zobacz stronę Miejsce wydarzenia

Organizator

Białostocki Ośrodek Kultury
Telefon:
85 746 13 11